Die naam is nog eens duidelijk! De vrucht is één dikke blauwzwarte bes. Het is een onopvallend doch prachtig plantje, ik had hem nog nooit gezien.’Live’ dan. Groter ook dan ik dacht. Als je plaatjes ziet vorm je een beeld en ondanks de getalletjes van hoogtes erbij toch niet altijd het juiste beeld.
De plant wordt 15-30 cm hoog en heeft een rechte stengel met aan de top een krans van vier, soms vijf, beetje eironde, zittende bladeren. Opvallend mooi zijn de lange puntige gele meeldraden. 
Een waterplant die nu weer boven komt en lijkt op een paardenstaart, maar dat niet is. De bladeren zitten in dichte kransen rond de stengel. Er komen piepkleine bloemetjes in elke bladoksel. Ze hebben geen kroonblaadjes, alleen een vruchtbeginsel en een meeldraad. Maar dat duurt nog eventjes.
De gagel bloeit! Zo mooi met geel-rode katjes op de verder nog kale struik langs de vijver. Het hele jaar ruikt hij lekker, wrijf maar eens over de blaadjes als die er weer zijn. En ja, het is een ‘hij’, de struiken zijn twee-huizig, dus alleen mannelijke bloemen in dit geval, -de vrouwelijke op een andere plant. Maar of die ook in de botanische tuin staat dat betwijfel ik. Alhoewel, merkwaardig genoeg kan de gagel het volgende jaar besluiten alleen vrouwelijke bloemen te dragen. Heerlijk als je die keuze hebt.
Heerlijk intens blauw! Onder de beuken bij de vijver staat een klein veldje van deze prachtige voorjaarsbrengers. Bij deze oosterse sterhyacint staan de bloempjes niet omhoog maar zijn ze naar beneden geknikt.
Echt een voorjaarspaddenstoel. Hij ontwikkelt zich vaak na een vorstperiode als de temperatuur weer boven 0 komt. In de botanische tuin zijn ze daarom nu op dezelfde stronk als vorig jaar te bewonderen. Hij groeit in groepjes en is oranjebruin met een steel die naar onder toe steeds donkerder bruin-zwart wordt en zoals de naam al zegt fluweelachtig aanvoelt. De hoedjes zijn 2 tot 6 cm. Het is een smakelijke paddenstoel, heet in Japan enoki en is daar favoriet rauw in salades. Maar daarvoor wordt deze dan wel in het donker gekweekt en blijven ze klein en wit.
Langs de beek op het alpinum staan ze er al, de bloemen van het wit hoefblad. Ze lijken eerst wel uit een ei te komen, aan het eind van een zwarte wortel-tak. Familie van gewoon en groot hoefblad, ook beide in de botanische tuin te vinden. Ik vind ze nogal bijzonder, lekker fris tegen de nog kale omgeving, maar dat kan ook komen omdat ik gewoon en groot hoefblad veel vaker gezien heb. Ik ben altijd weer verrast en verwonderd als ik iets voor het eerst zie. Genieten. Ze hebben nog geen blad, dat verschijnt later. Meer over de plant zie Plant van de week archief.
Tijd om weer eens wat zaaddoosjes in close-up te nemen. Er zijn zoveel soorten en vormen, variërend van prachtig tot vreemd, sommige bijna monsterlijk. Het ene doosje is verteert en de zaadjes eruit gevallen, de ander heeft scherpe haakjes waarmee ze aan vachten van dieren en kleding kunnen haken en zich verspreiden. De foto’s zijn van Hartgespan, Monnikskap, Akkerklokje, Wespenorchis, Trosglidkruid en Gras (of weide)klokje. Rara wat is wat?
(mozaiekfoto van hortusfoto’s die samen een Zonnekruid verbeelden)
Zijn naam dubbel en dwars waard! Niet alleen de bloem is zo rond als een kogel, wanneer de zaden eraf vallen zie je middenin nog een kogel waaraan de zaaddoosjes vastzitten, elk met een klein breekbaar steeltje. Echinos betekent egel, natuurlijk ook érg toepasselijk. Zelf dacht ik aan zo’n middeleeuws wapen…kan even niet op de naam komen…
on Pijpbloem (Aristolochia clematitis)Beste Marijke, Graag zou ik wat zaden van de aristolochia.....
on Hoornviooltje: Viola cornuta ‘Alba’Hoi Dominique, Wat een grappige bloem! Complimenten voor de fotograaf!.....
on Duifkruid en Beemdkroon (Scabiosa columbaria – Knautia arvensis)Hoi Dominique Leuke foto's! Zo herkenbaar. En zo mooi. Ik.....
